Rozdział I.

Kolejne dni mijają a ja ciągle myślę o nim. Moje serce najwyraźniej czuje coś do niego. Coś mnie w nim pociąga, może te słodkie loczki. Można powiedzieć że jestem uzależniona od niego jak od narkotyków. Czy to oznacza że jednak go kocham ? Nie wiem, ale mam nadzieje. Ludzie mówią że trzeba pocałować kogoś namiętnie żeby poczuć miłość. Dotąd nie wierzyłam w to, ale czas zacząć. Ten chłopak pojawił się w moim życiu nagle i zmienił je. Stałam się milsza, tak sądzę. Ludzie zmieniają się pod wpływem kochanych osób. Czyli ja go jednak KOCHAM. Ach problem w tym wszystkim jest taki że on o tym nie wie. Odszedł mówiąc a raczej krzycząc nie miłe słowa..

10 dni wcześniej..

Szłam wraz z moim chłopakiem Harrym na most, zaprosił mnie na spacer bo musiał mi coś powiedzieć. Szliśmy rozmawiając o jego karierze muzycznej. Nagle chłopak się zatrzymał i zaczął mówić.

-Zastanawiałem się nad tym długo i doszedłem do wniosku że.. Cię Kocham.

Popatrzałam na niego zdziwiona. Do tego czasu między nami był tylko sex i alkohol, czasami jakieś miłe rozmowy. Nic więcej. To przecież nie może być prawda, on nie może mnie kochać, nie teraz, nie dziś, on nie może. Muszę mu coś odpowiedzieć, ale co ? Mam mętlik w głowie, czy ja go kocham czy ja czuję do niego tą miłość prawdziwą co w romantycznych filmach sobie wyznają ? Czy on w ogóle mi się podoba ? A może on nie zauważy że ja nic nie mówię i sobie pójdzie. Tak, poczekaj wystarczy chwilę zaczekać.

-To jak może coś powiesz na te wyznanie miłosne- zaproponował. A ja już myślałam że może mi się upiec. Ale co ja mam mu niby powiedzieć, ja nie wiem co czuję. Nie wiem.

-Hej mała, żyjesz ? –powiedział i zaczął wymachiwać ręką przed moimi oczami. Czyli mój plan nie działa..

-Tak- tylko tyle zdołałam wydusić z siebie.

-Kurwa, odpowiedz coś.- podniósł głos.

-Ja nie wiem co czuję.

-Patrishio jesteśmy ze sobą prawie rok. Tak dużo planujemy, tyle przeżyliśmy. I to wszystko na nic bo ty nie wiesz co czujesz ?

Chyba to już najwyższy czas wiedzieć.

- Jaa..Jaa..

-Dobra skończ. Jesteś kolejną blondynką w moim życiu która nie wie czego chce. Ach przepraszam ty chcesz tylko moich pieniędzy na narkotyki i alkohol. Wiesz co ? To koniec. Mam nadzieje że jesteś z siebie zadowolona.-wykrzyczał prosto w moje oczy. To był szok. Nie wiedziałam co powiedzieć, nie poznawałam go, zmienił się a może to ja się zmieniłam ?

-Widzę że się nie myliłem. Żegnaj.- dodał i odszedł .Ja zostałam ze łzami w oczach i daleko od domu, całkiem sama.

Wspomnienia są straszne. Zwłaszcza te, które przypominają chwile słabości. Wiem że powinnam wtedy powiedzieć że go kocham ale ja się tego boje. 

Patrishia xx.